Want voetballers moeten wel weten tot hoe ver ze kunnen gaan. Maar ook waar ze moeten beginnen. Die start is overigens altijd vanaf de middenstip.
Bal over de zijlijn? Een inworp. En bij die inworp beide voeten op of achter de zijlijn.
Is de bal de achterlijn gepasseerd en deze is het laatst geraakt door een aanvaller, dan is het een doeltrap. De bal mag dan op de lijn, op elk punt binnen het doelgebied, worden gelegd.
Maar dan moeten die lijntjes er wel zijn. Minimaal 10 en maximaal 12 centimeter breed volgens de KNVB regels.
Daarnaast is het uiteraard een vanzelfsprekend feit dat het sportpark er opgeruimd en netjes uitziet. De bossages gesnoeid, de prullenbakken geleegd en de velden gemaaid.
Het liefst ook nog schone kleedkamers, mensen achter de bar, een gevulde koeling in de kantine en warme snacks vanuit de keuken.
Een verwachting van menig voetballer die, net voor hij het sportpark betreed, klaar is voor een heerlijk potje voetbal.
Kopje thee in de rust en na de wedstrijd een welverdiende douche. Het geheel afgeroomd met een verwachtingsvolle derde helft.
Al die standaard verwachtingen worden veelal waargemaakt door een fenomeen genaamd: De Vrijwilliger.
Onderverdeeld in groepjes als bardienst, klussenploeg, schoonmakers, bestuursleden, jeugdleiders, activiteitencommissie of scheidsrechters en meer. Allemaal met dezelfde passie, namelijk Voetbal en NKVV.
En oké, ze zeggen zelf Ja tegen een functie, maar het blijft vooral vrij-wil-li-gers-werk.
Dus… zie je op zo’n zaterdag één van deze personen, beloon diegene dan eens simpelweg met de woorden: “Dankjewel”.
En ja, bovengenoemde verhaaltje is wellicht niet helemaal binnen de lijntjes, hier en daar wat aangedikt, maar toch:
“Dank aan iedereen die zich inzet voor NKVV.”
Want zonder Vrijwilligers, geen Voetbal!
