Niet Diego Maradona maar Stoffer Cremer uit Dalerpeel bedacht ‘de hand van God goal’
De voetbalwereld was in rep en roer toen Diego Armando Maradona op 22 juni 1986 Engeland doelman Peter Shilton verschalkte door (stiekem) met de hand te scoren. De Argentijn zelf noemde het doelpunt ‘la mano de Dios’; ofwel: de hand van God was verantwoordelijk geweest voor de treffer. Het doelpunt symboliseerde volgens velen de genialiteit van de speler, die met een volgens kenners uniek doelpunt de wedstrijd had opengebroken.
Maar zo uniek was het – zo blijkt – helemaal niet. In Dalerpeel kenden ze het fenomeen toen namelijk al heel lang. Stoffer Cremer, de beste speler die NKVV ooit voort bracht, scoorde namelijk regelmatig met de hand. Het beproefde recept? Een strak voorgegeven corner werd door Cremer bij de eerste paal met de vuist achter de doelman gewerkt. De legendarische spits kwam er heel vaak mee weg.
Wisselbeker…
Onlangs popte de naam Stoffer Cremer weer eens op. De reden was minder leuk, want het naar de op 25 augustus 2010 overleden aanvaller vernoemde veteranentoernooi bij NKVV is niet meer. Steeds minder clubs hebben nog een veteranenteam en als ze er al zijn, zijn ze minder gemakkelijk te verleiden om een toernooi te spelen. Daarvoor was het toernooi al twee keer geannuleerd vanwege corona en de laatste editie duurde precies één wedstrijd vanwege een medisch noodgeval. En dus trok de organisatie de stekker eruit. De wisselbeker werd door de club geschonken aan Hillie, de vrouw van Stoffer. En de bokaal heeft ondertussen een ereplaats in het huis van Hillie gekregen.
Uniek in zijn soort…
Het is te hopen dat de naam Stoffer Cremer straks niet langzaam in de vergetelheid raakt. Want Cremer was als spits uniek in zijn soort. Ondanks talloze aanbiedingen (Germanicus, Hoogeveen) bleef de kleine maar oersterke aanvaller NKVV altijd trouw. Een hoger niveau had hij gemakkelijk aangekund, zoals NKVV-speler Coen Staphorst ooit eens de overstap maakte van afdelingsclub NKVV naar hoofdklasser Hoogeveen om daar me teen een basisplaats te veroveren.
En Cremer was, zonder Staphorst tekort te doen, van veel meer klasse dan de robuuste verdediger. Cremer bleef de club en zijn kameraden echter altijd trouw en groeide uit tot de schrik van elke tegenstanders. Cremer was klein van stuk, maar oersterk. Niet van de bal te krijgen. Hij had een neusje voor de goal en was een winnaar. Soms ging hij in de drang om te winnen over grenzen. Niet zelden stapten voorstop pers bont en blauw van het veld na een wedstrijdje tegen Cremer. Hoewel hij zijn geniepigheden vaak goed wist te verbergen, werd hij toch ook vaak uit het veld gestuurd. Te vaak voor een aanvaller.
De judolessen van Jan ter Horst…
Dat Cremer ondanks zijn geringe leng te zo sterk was, had alles te maken met de judolessen die hij kreeg van Jan ter Horst. Cremer stond door de judo- lessen zo stevig op zijn benen, dat hij amper van de bal te krijgen was. Cremer kon eigenlijk alles: hij zag het spelletje als geen ander en scoorde aan de lopende band. Met de voeten, met de kop en met de vuist.
In zijn tijd speel de club in Dalerpeel veelal in de afdeling Zwolle. Met de bus – voor die tijd heel bijzonder – werden uitwedstrijden tegen ASV Dronten en Berkum (nu gevestigde namen in het amateurvoet bal) aanvaard en als Cremer uit de bus stapte, dan liep het de tegenstanders vaak al dun door de broek.
En terecht, want in zijn tijd was hij simpelweg niet af te stoppen. De liefde voor NKVV bleef echter altijd, hoe vaak met name Germanicus hem in die tijd ook smeek te om overschrijving aan te vragen. En vergeet niet, NKVV had in die tijd ook gewoon een goed elftal, waarbij vooral spelers als Anno Boer en Lammert van der Weide de aanvalsleider voorzagen van bruikbare voorzetten.
Twee pilsjes voor de wedstrijd…
Bijzondere speler in die tijd was ook Piet Smit, die echter voor wedstrijden nogal eens door zenuwen geplaagd werd. Daar was echter al snel een remedie voor gevonden, want na een paar pilsjes verdwenen Smits zenuwen als sneeuw voor de zon en bleek ook Smit gewoon een uitstekende voetballer. Maar er was er toch maar één die er met kop en schouder bovenuit stak: Stoffer Cremer.
Met terugwerkende kracht is het jammer dat we nooit we ten waar zijn plafond lag. Zoals het ook jammer is dat YouTube destijds nog niet bestond. Er zijn geen bewegende beelden van Cremer, en dat is jammer. Met een eigen veteranentoernooi stond NKVV terecht elk jaar stil bij de legendarische spits.
Helaas is dat toernooi nu ter ziele en staat de wisselbeker bij Hillie Cremer op de schoorsteenmantel. Dat is overigens een prachtige geste van de club, die door Hillie ook bijzon der gewaardeerd wordt. Maar tóch het blijft jammer. Want door het toernooi dachten we toch elk jaar nog even terug aan die unieke spits en de échte bedenker van de hand-van-God-goal. Opdat we hem nooit vergeten.
(18 Dorpenkrant/Vincent Muskee) Foto: archief NKVV/Veldhuis
